این دو غزل از نخستین کارهای من است.

مربوط به سال ۷۹ و دوران دانشجویی

استفاده از واژه های سخت تاکید من بود در آن روزها که شاید از لطافت شعر دوم کاسته باشد.

نقد و نظر شما دوستان یارای این قلم خواهد بود.

************************ 

۲

در آستانه ی «دار» اَم ، اراده ای ديگر

و آخرين غزل اَم ، شعر ساده ای ديگر

حديث چوبه و مرگ و ترانه و طغيان

حديث دخترِ گيسو گشاده ای ديگر

و خاطراتِ ترک خورده می شود تکرار

زمينِ یخ زده ، مردِ پياده ای ديگر

صدای خسته و سردی که با خودش می گفت:

- خوشا قصاوتِ ضحاک زاده ای ديگر !

و باز سيلی یِ توفان و جنگلِ ترديد

و باز هيبتِ از دست داده ای ديگر

خدای ساکت جنگل ، نگو خدا حافظ

تو در برابرِ باد ايستاده ای ديگر !

در آستانه ی دار اَم و باز می خواهم

بنوشم از دهنِ مرگ ، باده ای ديگر ...

زمستان 79 – کرمان

دليجان می رود آهسته و غم ناک و موزون روی سطحِ جاده ی خاکی

و می لرزد در آن با هر تکان  دل های پاک هفت مردِ ساده ی خاکی

صدای غژّ و غژّ چرخ های چوبی و خشک اَش نمی آيد به گوش ، امّا

به گوش اَت می رسد از زيرِ هر چرخ اَش صدای ناله ی سرداده ی خاکی

و اسبِ خسته ی پيری که با خود می کشد حجمِ دليجان را و می بينی

که گردن کرده خم در زيرِ بار ظلم و استبداد اين قلاده ی خاکی

و وقتی سايه ی دِه می شود از دور پيدا خوب می بينی که آشفته

فشرده حلقه ی زنجير ها را دست های از نفس افتاده ی خاکی

و ميدان از حضور چوبه های دار غمگين است و می داند که می آيد

دليجانی که در آن می تپد انديشه های ژرفِ هفت آزاده ی خاکی

«و بعد از ظهر روز تيرباران» شاعری تنها نشسته گيج و سرگردان

و در ميدان ميانِ پوکه ها مانده جسد های به خون آلوده ی خاکی ...

تير ماه 79 - کرمان